http://www.psychowsparcie.org/forum/ Mon, 28 May 2012 06:14:48 +0000 MyBB http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1071 Fri, 25 May 2012 18:19:55 +0200 http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1071 Nie mam osoby, której mogłabym się zwierzyć i z którą pogadać, która by mnie zrozumiała.
Próbowałam rozmawiać z psychologiem szkolnym, ale nie potrafię komuś tak po prostu o wszystkim opowiadać obcej osobie łatwiej jest napisać.
A z bliskimi nie chcę o tym rozmawiać ponieważ nie chcę obarczać ich moimi problemami.]]> Nie mam osoby, której mogłabym się zwierzyć i z którą pogadać, która by mnie zrozumiała.
Próbowałam rozmawiać z psychologiem szkolnym, ale nie potrafię komuś tak po prostu o wszystkim opowiadać obcej osobie łatwiej jest napisać.
A z bliskimi nie chcę o tym rozmawiać ponieważ nie chcę obarczać ich moimi problemami.]]> http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1070 Wed, 23 May 2012 15:40:51 +0200 http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1070 http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1069 Mon, 21 May 2012 20:06:27 +0200 http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1069 ( zaczynam się bić ,po twarzy i po głowie ,wiele razy i nie wiem skąd mi się to wzięło .Boję się o swoje zdrowie ,nie wiem co mam robić ,nie byłam jeszcze u psychologa tu w Uk bo nawet nie mam pieniędzy ,czasami myślę że powinien mnie ktoś zbadać jakiś psychiatra .]]> ( zaczynam się bić ,po twarzy i po głowie ,wiele razy i nie wiem skąd mi się to wzięło .Boję się o swoje zdrowie ,nie wiem co mam robić ,nie byłam jeszcze u psychologa tu w Uk bo nawet nie mam pieniędzy ,czasami myślę że powinien mnie ktoś zbadać jakiś psychiatra .]]> http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1068 Mon, 21 May 2012 13:12:19 +0200 http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1068 Piszę ponieważ mam pewien problem z byłą dziewczyną mojego narzeczonego, a jestem pewna że któraś z was miała już tego typu problem.
Z R. spotykam się już od 4 lat. 2 lata temu zaręczyliśmy się. Za rok planujemy wziąć ślub, już mamy termin i salę Układa nam się różnie, znajomi mówią że 'trafiła kosa na kamień', gdyż obydwoje mamy silne charaktery. Czasami mamy spięcia i kłótnie, ale nie są one zbyt poważne i nie trwają dłużej niż 10 minut. Moja rodzina bardzo go lubi i cieszą się z naszego ślubu. Jego rodzice niestety nie są za bardzo za mną, a jest to spowodowane jego poprzednimi związkami. Jego poprzednie dziewczyny (miał dwie) były bardzo uległe i zgadzały się na wszystko. Ja taka nie jestem i jego rodzinie to przeszkadza. On nie przykłada do tego wagi i mówi że dobrze że poślubi zołzę na nie uległą dziewuszkę Nie zwracamy uwagi na to co twierdzi na ten temat jego rodzina. Ale nie zmienia to faktu że w naszym związku bywa dość burzliwie momentami.
Ostatnimi czasy dzwoniła do niego była - ta pierwsza. Dzwoniła z nieznanego numeru i żartem powiedziała: "Kochanie czy nie zamawiałeś seksownej ciemnoskórej brunetki na noc?" R. nie wiedział co odpowiedzieć, po czym porozmawiał z nią chwilę i dowiedział się kilku rzeczy. Gdy przyjechał do domu zaraz mi opowiedział: Okazuje się ze Patrycja jest teraz w Polsce i bardzo chce się z nim spotkać. Pokrótce opiszę jak wyglądała ich relacja: Poznali się gdy byli młodzi - ona miała 17 lat a on 19. Z początku było to cudowne zauroczenie - spędzali razem każdą chwilę, pomieszkiwali razem, ona przeżyła z nim swój pierwszy raz. Nawet wytatuowała sobie na nadgarstku literkę "R" (on był przeciwny). Jego rodzina uwielbiała ją bo była zawsze uśmiechnięta i potulna. Byli wzorową parą, podobno układało im się nie tylko w związku ale i w łóżku. Mają multum wspólnych znajomych a przyjaciel R. jest też jej najlepszym przyjacielem. Jednak po pewnym czasie R. stwierdził że nie jest to związek dla niego bo jest za bardzo przyjacielski, że nie ma tego czegoś i że traktuje ją bardziej jak siostrę. Ale ona tak go kochała że nie chciał sprawić jej przykrości i był z nią nadal, lecz nie chodzili już nawet za rękę, że o seksie nie wspomnę. Byli ze sobą rok i siedem miesięcy. Jakiś tydzień przed zerwaniem poznał Ewelinę, starszą od niego o dwa lata i mówi że spodobała mu się bo była po prostu bardzo ładna. Pewnego dnia poszedł do Patrycji do domu i tak prostu z nią zerwał, tłumacząc że nie pasują do siebie ale zarzekał się że nie ma innej. Po czym wrócił do domu, trochę gryzło go sumienie. Zszedł się z Eweliną (byli razem rok ale w relacji - sekskumple, ona ma teraz męża i dwójkę dzieci, a z R. nie ma kontaktu bo nie jest z jego miasta) Jakiś tydzień później szedł z Eweliną za rękę i Patrycja go zobaczyła. Od tamtej pory nie odzywała się ani słowem. Nagle znikła. Nawet ich przyjaciel nic nie wiedział. Aż w końcu okazało się że po rozstaniu z R. wyjechała do pracy do Anglii bo miała tam kuzynkę. Poznała pewnego obcokrajowca i wpadła - zaszła z nim w ciążę. Ponieważ jest on hindusem, dziecko jest śniade. Musiała wziąć z nim ślub bo inaczej deportowali by go do Indii. Nie odzywała się bo chciała pokazać jak to ona sobie nie poradzi bo sama za granicą będzie pracowała. A tu klops - dała plamę i było jej wstyd. Potem bardzo długo nie miała pieniędzy i nie mogła przyjechać do Polski. R. miał te informacje od ich wspólnego przyjaciela jednak zbytnio go to nie obchodziło. A teraz ten telefon. Rozmawiałam z nim i postawił sprawę jasno: nigdy jej nie kochał, ale dobrze się z nią dogadywał i wie że ją zranił. Zdziwiła go jej chęć spotkania, przecież oderwała się całkowicie. Powiedział też że mnie kocha i nigdy do niej nie wróci. Mówił jednak że jeśli spotka ją na ulicy to porozmawia bo w końcu jest dorosły i nie odwróci twarzy. Znam go i ufam mu więc wszystko w porządku. Było by bajecznie gdyby nie to że potem odzywała się jeszcze: Wysłała mu smsa o treści "co powiesz na spotkanie w starej paczce - tylko ja, ty i A." Ponieważ mieszka 5 km od jego rodziców gdzie często bywamy była szansa że ją spotkamy. Niedawno od ich wspólnego przyjaciela dowiedzieliśmy się kilku rzeczy: Otóż, wróciła do Polski bo w Anglii klepała biedę, rozwiodła się z mężem i on zabrał dziecko bo ona nie pracowała. Mieszka teraz u mamy z jej dość licznym rodzeństwem. I bardzo pragnie wrócić do R. powiedziała nawet że rozbije nasz związek bo tylko jego zawsze kochała. Mówiła że zrobi wszystko co w jej mocy. R. powiedział że to dziecinne zagrywki i mówi tak bo nie ułożyła sobie życia a na tamte stare lata patrzy w superlatywach. Też tak uważam. Nie kłócimy się o nią. Lecz teraz będzie ślub ich wspólnego przyjaciela i na sto procent ona tam będzie. Nie wiem jak się do tego odnieść i czy w ogóle pójść.

---

Zapomniałam dodać że A. - ich wspólny przyjaciel rozmawiał z nią na ten temat i ona całkiem poważnie mówiła mu że tak właśnie zrobi. Zastanawiał się nawet czy ją zaprosić, ale znają się już 10 lat i sam nie wie jak się do tego odnieść. Natomiast i ja i R. nie wiemy co zrobić. Mamy już kreacje no i oczywiście chcemy pójść bo w końcu mój narzeczony przyjaźni się z A. ale jak ma być tam ona i psuć nam zabawę to nie wiemy czy jest większy sens. I nie wiem też co powinniśmy zrobić, czy spotkać się z nią i porozmawiać poważnie, czy też olać to kompletnie. Proszę Was Forumowicze o szybką podpowiedź bo ślub w sobotę 26 maja!]]> Piszę ponieważ mam pewien problem z byłą dziewczyną mojego narzeczonego, a jestem pewna że któraś z was miała już tego typu problem.
Z R. spotykam się już od 4 lat. 2 lata temu zaręczyliśmy się. Za rok planujemy wziąć ślub, już mamy termin i salę Układa nam się różnie, znajomi mówią że 'trafiła kosa na kamień', gdyż obydwoje mamy silne charaktery. Czasami mamy spięcia i kłótnie, ale nie są one zbyt poważne i nie trwają dłużej niż 10 minut. Moja rodzina bardzo go lubi i cieszą się z naszego ślubu. Jego rodzice niestety nie są za bardzo za mną, a jest to spowodowane jego poprzednimi związkami. Jego poprzednie dziewczyny (miał dwie) były bardzo uległe i zgadzały się na wszystko. Ja taka nie jestem i jego rodzinie to przeszkadza. On nie przykłada do tego wagi i mówi że dobrze że poślubi zołzę na nie uległą dziewuszkę Nie zwracamy uwagi na to co twierdzi na ten temat jego rodzina. Ale nie zmienia to faktu że w naszym związku bywa dość burzliwie momentami.
Ostatnimi czasy dzwoniła do niego była - ta pierwsza. Dzwoniła z nieznanego numeru i żartem powiedziała: "Kochanie czy nie zamawiałeś seksownej ciemnoskórej brunetki na noc?" R. nie wiedział co odpowiedzieć, po czym porozmawiał z nią chwilę i dowiedział się kilku rzeczy. Gdy przyjechał do domu zaraz mi opowiedział: Okazuje się ze Patrycja jest teraz w Polsce i bardzo chce się z nim spotkać. Pokrótce opiszę jak wyglądała ich relacja: Poznali się gdy byli młodzi - ona miała 17 lat a on 19. Z początku było to cudowne zauroczenie - spędzali razem każdą chwilę, pomieszkiwali razem, ona przeżyła z nim swój pierwszy raz. Nawet wytatuowała sobie na nadgarstku literkę "R" (on był przeciwny). Jego rodzina uwielbiała ją bo była zawsze uśmiechnięta i potulna. Byli wzorową parą, podobno układało im się nie tylko w związku ale i w łóżku. Mają multum wspólnych znajomych a przyjaciel R. jest też jej najlepszym przyjacielem. Jednak po pewnym czasie R. stwierdził że nie jest to związek dla niego bo jest za bardzo przyjacielski, że nie ma tego czegoś i że traktuje ją bardziej jak siostrę. Ale ona tak go kochała że nie chciał sprawić jej przykrości i był z nią nadal, lecz nie chodzili już nawet za rękę, że o seksie nie wspomnę. Byli ze sobą rok i siedem miesięcy. Jakiś tydzień przed zerwaniem poznał Ewelinę, starszą od niego o dwa lata i mówi że spodobała mu się bo była po prostu bardzo ładna. Pewnego dnia poszedł do Patrycji do domu i tak prostu z nią zerwał, tłumacząc że nie pasują do siebie ale zarzekał się że nie ma innej. Po czym wrócił do domu, trochę gryzło go sumienie. Zszedł się z Eweliną (byli razem rok ale w relacji - sekskumple, ona ma teraz męża i dwójkę dzieci, a z R. nie ma kontaktu bo nie jest z jego miasta) Jakiś tydzień później szedł z Eweliną za rękę i Patrycja go zobaczyła. Od tamtej pory nie odzywała się ani słowem. Nagle znikła. Nawet ich przyjaciel nic nie wiedział. Aż w końcu okazało się że po rozstaniu z R. wyjechała do pracy do Anglii bo miała tam kuzynkę. Poznała pewnego obcokrajowca i wpadła - zaszła z nim w ciążę. Ponieważ jest on hindusem, dziecko jest śniade. Musiała wziąć z nim ślub bo inaczej deportowali by go do Indii. Nie odzywała się bo chciała pokazać jak to ona sobie nie poradzi bo sama za granicą będzie pracowała. A tu klops - dała plamę i było jej wstyd. Potem bardzo długo nie miała pieniędzy i nie mogła przyjechać do Polski. R. miał te informacje od ich wspólnego przyjaciela jednak zbytnio go to nie obchodziło. A teraz ten telefon. Rozmawiałam z nim i postawił sprawę jasno: nigdy jej nie kochał, ale dobrze się z nią dogadywał i wie że ją zranił. Zdziwiła go jej chęć spotkania, przecież oderwała się całkowicie. Powiedział też że mnie kocha i nigdy do niej nie wróci. Mówił jednak że jeśli spotka ją na ulicy to porozmawia bo w końcu jest dorosły i nie odwróci twarzy. Znam go i ufam mu więc wszystko w porządku. Było by bajecznie gdyby nie to że potem odzywała się jeszcze: Wysłała mu smsa o treści "co powiesz na spotkanie w starej paczce - tylko ja, ty i A." Ponieważ mieszka 5 km od jego rodziców gdzie często bywamy była szansa że ją spotkamy. Niedawno od ich wspólnego przyjaciela dowiedzieliśmy się kilku rzeczy: Otóż, wróciła do Polski bo w Anglii klepała biedę, rozwiodła się z mężem i on zabrał dziecko bo ona nie pracowała. Mieszka teraz u mamy z jej dość licznym rodzeństwem. I bardzo pragnie wrócić do R. powiedziała nawet że rozbije nasz związek bo tylko jego zawsze kochała. Mówiła że zrobi wszystko co w jej mocy. R. powiedział że to dziecinne zagrywki i mówi tak bo nie ułożyła sobie życia a na tamte stare lata patrzy w superlatywach. Też tak uważam. Nie kłócimy się o nią. Lecz teraz będzie ślub ich wspólnego przyjaciela i na sto procent ona tam będzie. Nie wiem jak się do tego odnieść i czy w ogóle pójść.

---

Zapomniałam dodać że A. - ich wspólny przyjaciel rozmawiał z nią na ten temat i ona całkiem poważnie mówiła mu że tak właśnie zrobi. Zastanawiał się nawet czy ją zaprosić, ale znają się już 10 lat i sam nie wie jak się do tego odnieść. Natomiast i ja i R. nie wiemy co zrobić. Mamy już kreacje no i oczywiście chcemy pójść bo w końcu mój narzeczony przyjaźni się z A. ale jak ma być tam ona i psuć nam zabawę to nie wiemy czy jest większy sens. I nie wiem też co powinniśmy zrobić, czy spotkać się z nią i porozmawiać poważnie, czy też olać to kompletnie. Proszę Was Forumowicze o szybką podpowiedź bo ślub w sobotę 26 maja!]]> http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1067 Mon, 21 May 2012 12:31:11 +0200 http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1067
Byłem bardzo szczęśliwy ze swoją kobietą, niespełna rok narzeczeństwa, a w sumie prawie 6 lat razem. Zaczęło się co prawda od 'szczeniackiego' zauroczenia w liceum, ale przerodziło się to w uczucie, które teraz cięzko opisać słowami.
W lutym postanowiła to skończyć. Nie oddała pierścionka, melismy kontakt i starałem się ile sił aby naprawić rzeczy na którę się skarzyła. Za dnia tym się kierowałem, a w nocy przeżywałem, nazwałbym to uczucię rozpaczą i żalem. Ale była nadzieja.
Po miesiącu dostąłem pierścionek spowrotem i info, że dobrze jest jej teraz jak jest i nic nie może powiedzieć o przyszłości. Od tamtego czasu nie mam kontaktu, nie mam nadziei, motywacji. Nie rozpaczam tak, nie mam takiego 'zacofania' jak na początku, ale jest gorzej pod innymi względami. Ona nie była po prostu partnerką, kolejną/nie ostatnią... to był prawdziwy pierwszy i jedyny przyjaciel, którego już nie ma i nikt jej nie zastąpi. Dobija mnie uczucie pustki, osamotnienia, jakiekolwiek myślenie o przyszłości kończy się czymś w rodzaju depresji.
Poza tym, przegrywam z czymś w rodzaju zazdrości. Co jakiś czas trafia do mnie info, co robi, czy gdzieś się dobrze bawi, czy ze znajomym na wieczorny spacer poszła. Na takie informacje reaguję mocnymi skurczami, żarem w klatce piersiowej, ogromym stresem.
Nie ukrywam, że pojawiły się mysli samobójcze, teraz po 3miesiącach w zasadzie pojawiają się częściej, jako sposób na uwolnienie się od tych wszystkich mysli, stresu i wrażenia i tak zmarnowanego bezcelowego życia.
Najgorsze jest to, że nie potrafię wyprzeć tych myśli przez racjonalne argumenty, że jestesmy wolni, każdy może żyć po swojemu, jest to normalne między ludzmi, że inni znajomi tez przez to przechodzili, jeden się względnie ucieszył będąc wolnym, inny się wsciekł, poszedł na impreze i na drugi dzień mu przeszło. A ja po takim czasie sytuację widzę coraz gorzej...
Niewiem czego oczekuję, myślałem nad psychiatrą, ale niewiem czy pomoże, różne argumenty do mnie nie trafiają, a leki, zmienią tylko pogląd, uczucie psychiczne może ale gdy przestaną działać, jej dalej nie będzie.]]>
Byłem bardzo szczęśliwy ze swoją kobietą, niespełna rok narzeczeństwa, a w sumie prawie 6 lat razem. Zaczęło się co prawda od 'szczeniackiego' zauroczenia w liceum, ale przerodziło się to w uczucie, które teraz cięzko opisać słowami.
W lutym postanowiła to skończyć. Nie oddała pierścionka, melismy kontakt i starałem się ile sił aby naprawić rzeczy na którę się skarzyła. Za dnia tym się kierowałem, a w nocy przeżywałem, nazwałbym to uczucię rozpaczą i żalem. Ale była nadzieja.
Po miesiącu dostąłem pierścionek spowrotem i info, że dobrze jest jej teraz jak jest i nic nie może powiedzieć o przyszłości. Od tamtego czasu nie mam kontaktu, nie mam nadziei, motywacji. Nie rozpaczam tak, nie mam takiego 'zacofania' jak na początku, ale jest gorzej pod innymi względami. Ona nie była po prostu partnerką, kolejną/nie ostatnią... to był prawdziwy pierwszy i jedyny przyjaciel, którego już nie ma i nikt jej nie zastąpi. Dobija mnie uczucie pustki, osamotnienia, jakiekolwiek myślenie o przyszłości kończy się czymś w rodzaju depresji.
Poza tym, przegrywam z czymś w rodzaju zazdrości. Co jakiś czas trafia do mnie info, co robi, czy gdzieś się dobrze bawi, czy ze znajomym na wieczorny spacer poszła. Na takie informacje reaguję mocnymi skurczami, żarem w klatce piersiowej, ogromym stresem.
Nie ukrywam, że pojawiły się mysli samobójcze, teraz po 3miesiącach w zasadzie pojawiają się częściej, jako sposób na uwolnienie się od tych wszystkich mysli, stresu i wrażenia i tak zmarnowanego bezcelowego życia.
Najgorsze jest to, że nie potrafię wyprzeć tych myśli przez racjonalne argumenty, że jestesmy wolni, każdy może żyć po swojemu, jest to normalne między ludzmi, że inni znajomi tez przez to przechodzili, jeden się względnie ucieszył będąc wolnym, inny się wsciekł, poszedł na impreze i na drugi dzień mu przeszło. A ja po takim czasie sytuację widzę coraz gorzej...
Niewiem czego oczekuję, myślałem nad psychiatrą, ale niewiem czy pomoże, różne argumenty do mnie nie trafiają, a leki, zmienią tylko pogląd, uczucie psychiczne może ale gdy przestaną działać, jej dalej nie będzie.]]> http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1066 Mon, 21 May 2012 00:49:56 +0200 http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1066 Jeżeli to kiedyś przeżyliście, poradźcie, jak oswoić ten czas, jak pogodzić się z nieuchronnością losu, jak przestać mieć pretensje do Boga, za to co nam zrobił. Jak siebie nie obwiniać, że może można jeszcze było coś zrobić.]]> Jeżeli to kiedyś przeżyliście, poradźcie, jak oswoić ten czas, jak pogodzić się z nieuchronnością losu, jak przestać mieć pretensje do Boga, za to co nam zrobił. Jak siebie nie obwiniać, że może można jeszcze było coś zrobić.]]> http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1065 Sun, 20 May 2012 09:44:01 +0200 http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1065
Mam na imię Tomek, 22 lata i niedługo kończę studia.
To forum przyciągnęło mnie dość fajnymi wpisami, poziomem w zasadzie oraz - takie poza tematem - szatą graficzną ( zajmuję się stronami internetowymi)

Zacząłem 'szukać pomocy' ostatnimi dniami, kiedy mijają już 3 miesiące od rozstania z partnerką, a jest pod pewnymi względami coraz gorzej.
Trochę mi głupio, bo problemy rozstań są najczęstsze, znaczna część ludzi przez nie przechodzi i są 'lżejsze' niż np. faktycznie śmierć albo cięższe problemy zdrotowne, ale jednak, jak nigdy nie lubię dużo pisać o sobie, chciałbym się podzielić sprawą.

Ale to w innym wątku, dziale, wszak tutaj się miałem przywitać! ]]>
Mam na imię Tomek, 22 lata i niedługo kończę studia.
To forum przyciągnęło mnie dość fajnymi wpisami, poziomem w zasadzie oraz - takie poza tematem - szatą graficzną ( zajmuję się stronami internetowymi)

Zacząłem 'szukać pomocy' ostatnimi dniami, kiedy mijają już 3 miesiące od rozstania z partnerką, a jest pod pewnymi względami coraz gorzej.
Trochę mi głupio, bo problemy rozstań są najczęstsze, znaczna część ludzi przez nie przechodzi i są 'lżejsze' niż np. faktycznie śmierć albo cięższe problemy zdrotowne, ale jednak, jak nigdy nie lubię dużo pisać o sobie, chciałbym się podzielić sprawą.

Ale to w innym wątku, dziale, wszak tutaj się miałem przywitać! ]]> http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1064 Sat, 19 May 2012 22:02:27 +0200 http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1064
"Nawet Freud pisał listy do klientów - my poszliśmy dalej"
E-POMOC w praktyce stowarzyszenia INTRO i nie tylko
Na spotkaniu uczestnicy:

- dowiedzą się, czym jest e-pomoc, jakie są jej możliwości i ograniczenia,
- będą mogli porozmawiać o formach e-pomocy, - nawiązywaniu kontaktu z klientem przez Internet, mitach związanych z e-pomocą i szansach, jakie niesie praca w środowisku online,
- poznają w skrócie historię e-pomocy i badania nad jej efektywnością,
- będą mogli również zadawać pytania o praktyczne aspekty pracy konsultanta online,
- zapoznają się z misją i zadaniami realizowanymi przez Stowarzyszenie INTRO,
- uzyskają też informacje dotyczące możliwości rozwoju w Stowarzyszeniu i jego aktualnej oferty pomocowej i szkoleniowej

Celem spotkania będzie dostarczenie i poszerzenie wiedzy z zakresu e-pomocy oraz przybliżenie Stowarzyszenia INTRO jako miejsca, w którym można odbyć szkolenia oraz staż w ramach zbliżającej się IV Edycji Szkoły E-Pomocy.

Spotkanie prowadzić będą członkinie Stowarzyszenia INTRO, doświadczone w udzielaniu e-pomocy.

Do wyboru są poniższe terminy:
Piątek: 22 czerwca 2012r. – w godzinach od 17:00 do 21:00
Sobota: 23 czerwca 2012r. – w godzinach od 11:00 do 15:00
Piątek: 29 czerwca 2012r. – w godzinach od 17:00 do 21:00
Sobota: 30 czerwca 2012r. – w godzinach od 11:00 do 15:00
Miejsce: Wrocław

Cena: 10pln

Uczestnicy otrzymują:
- płytę CD z aktualną ofertą Stowarzyszenia INTRO
- zaświadczenie o uczestnictwie w spotkaniu, które jednocześnie uprawnia do pierwszeństwa zapisu na IV Edycję Szkoły E-Pomocy

Dla zainteresowanych:
możliwość zakupu drukowanej wersji e-booka "Psychoterapia po ludzku"

Więcej informacji:
Tel: 880 75 86 75
e-mail: rekrutacja@psychotekst.pl
Jeśli jesteś zainteresowany uczestnictwem pobierz i wypełnij formularz zgłoszeniowy ze strony http://www.psychotekst.pl/strona.php?nr=83
Wypełniony formularz odeślij na adres rekrutacja@psychotekst.pl
- z wpisaniem w pole TEMAT wiadomości: Nawet Freud pisał listy do klientów

Serdecznie zapraszamy!]]>
"Nawet Freud pisał listy do klientów - my poszliśmy dalej"
E-POMOC w praktyce stowarzyszenia INTRO i nie tylko
Na spotkaniu uczestnicy:

- dowiedzą się, czym jest e-pomoc, jakie są jej możliwości i ograniczenia,
- będą mogli porozmawiać o formach e-pomocy, - nawiązywaniu kontaktu z klientem przez Internet, mitach związanych z e-pomocą i szansach, jakie niesie praca w środowisku online,
- poznają w skrócie historię e-pomocy i badania nad jej efektywnością,
- będą mogli również zadawać pytania o praktyczne aspekty pracy konsultanta online,
- zapoznają się z misją i zadaniami realizowanymi przez Stowarzyszenie INTRO,
- uzyskają też informacje dotyczące możliwości rozwoju w Stowarzyszeniu i jego aktualnej oferty pomocowej i szkoleniowej

Celem spotkania będzie dostarczenie i poszerzenie wiedzy z zakresu e-pomocy oraz przybliżenie Stowarzyszenia INTRO jako miejsca, w którym można odbyć szkolenia oraz staż w ramach zbliżającej się IV Edycji Szkoły E-Pomocy.

Spotkanie prowadzić będą członkinie Stowarzyszenia INTRO, doświadczone w udzielaniu e-pomocy.

Do wyboru są poniższe terminy:
Piątek: 22 czerwca 2012r. – w godzinach od 17:00 do 21:00
Sobota: 23 czerwca 2012r. – w godzinach od 11:00 do 15:00
Piątek: 29 czerwca 2012r. – w godzinach od 17:00 do 21:00
Sobota: 30 czerwca 2012r. – w godzinach od 11:00 do 15:00
Miejsce: Wrocław

Cena: 10pln

Uczestnicy otrzymują:
- płytę CD z aktualną ofertą Stowarzyszenia INTRO
- zaświadczenie o uczestnictwie w spotkaniu, które jednocześnie uprawnia do pierwszeństwa zapisu na IV Edycję Szkoły E-Pomocy

Dla zainteresowanych:
możliwość zakupu drukowanej wersji e-booka "Psychoterapia po ludzku"

Więcej informacji:
Tel: 880 75 86 75
e-mail: rekrutacja@psychotekst.pl
Jeśli jesteś zainteresowany uczestnictwem pobierz i wypełnij formularz zgłoszeniowy ze strony http://www.psychotekst.pl/strona.php?nr=83
Wypełniony formularz odeślij na adres rekrutacja@psychotekst.pl
- z wpisaniem w pole TEMAT wiadomości: Nawet Freud pisał listy do klientów

Serdecznie zapraszamy!]]> http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1063 Thu, 17 May 2012 15:11:08 +0200 http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1063 http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1062 Tue, 15 May 2012 17:38:40 +0200 http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1062 Gdy tylko zaczęliśmy się spotykać był zupełnie inny, wrażliwy i bardzo uczuciowy, zraniony, wiele razy zdradzany. Byłam w pewnym stopniu dla niego wybawieniem, nie zdradzałam go nigdy, pozwalałam mu się kontrolować (sprawdzać tel itp), wspierałam go, pozwalałam wypłakiwać się i pocieszałam go zawsze. Po jakimś czasie poczuł, że jestem na każde jego zawołanie, na każde skinienie i że całkowicie mu się oddałam. Spędzaliśmy ze sobą całe dnie, ale z czasem, trochę ponad pół roku, zaczęłam czuć, że zanika ta jego wrażliwość, przestał być taki płaczliwy i stał się "bardziej wymagający", marudny i jęczący, nic mu nie pasowało, gdzie dotychczas całował mnie po stopach za to, że po prostu byłam. Po roku zaczął być nie do zniesienia, sprawiał, że po prostu zaczęłam czuć się źle, niedoceniana i całkowicie straciłam pewność siebie, stałam się szarą myszką, kontakty ze znajomymi zaczęły zanikać. Cały wolny czas spędzałam z nim. Aż w końcu zerwał ze mną przez sms. Poprosiłam go o spotkanie. Byłam całkowicie rozbita. Nawyzywał mnie od szmat itp. i nie chciał w ogóle ze mną rozmawiać. Powiedział, że jestem nikim, stać go na kogoś lepszego. Zerwał, bo stwierdził, że jestem irytująca i denerwuje go moje gadanie.
Byłam załamana. Po paru dniach pojechałam do przyjaciółki, do innego miasta. Zaczął pisać, przepraszać dzwonić. Pożyczył od kolegi pieniądze na benzynę i przyjechał do mnie cały zaryczany, zasmarkany, czerwony na twarzy. Cały się trząsł. Dziwiłam się jak dojechał. Przepraszał, smarkał, płakał i prosił bym do niego wróciła. Nie byłam pewna czy tego chce, ale ucieszyłam się widząc go i poczułam, że mu zależy. W końcu wróciłam do niego czułam, że źle robię. Było tak samo jak na początku, gdy zaczęliśmy się spotykać. Starał się, znowu był przewrażliwiony itp. Scenariusz identyczny. Z tym że wszystko zaszło dalej. Doszło do tego, że wrzeszczał na mnie i powtarzał, że jestem nienormalna, beznadziejna. Co raz częściej pisał, że nie wie czy chce ze mną być. Miałam/mam trudną sytuację rodzinną, ale nie wspierał mnie i nie zważając na nic, zerwał ze mną. Poprosiłam o spotkanie. Pytałam czy jest pewny. A on zaczął wrzeszczeć, że jestem beznadziejna, że nie chce ze mną być, nie widzi sensu, nie ma do czego wracać, nie ma to dla niego żadnej wartości i w ogóle już o mnie nie myśli, nie obchodzi go co się ze mną dzieje. Zasugerował, że "mam zapędy samobójcze i słusznie". Zmienił status na facebooku, polubiło to wiele jego koleżanek, a nawet jego siostra, z którą byłam w dobrych stosunkach i byłam pewna, że mnie lubi. Ma smutne opisy na gg. A ja... znalazłam pocieszyciela w jego dobrym koledze. Tylko się spotykamy i rozmawiamy, ale... zaczynam czuć, że dla niego to coś więcej. Oczywiście mój były o tym nie wie. Jestem totalnie zagubiona, bo wiem, że źle robię. Mimo, że niegdyś mój były ukradł dziewczynę temu koledze.
I co najważniejsze- co jeśli on jednak będzie chciał wrócić? Kocham go i zależy mi na nim, jest dla mnie naprawdę ważny, ale nie wiem, czy jest sens przeżywać to samo 3 raz...

---

Zapomniałam dodać, że od zerwania minęły dopiero 4 dni. Ale nie wiem jak sobie poradzić, nie mogę jeść, prawie w ogóle nie śpię, a dzisiaj wzięłam wolne, bo prostu nie mogłam wyjść z łóżka. Ponadto irytuje mnie fakt, że on wszystkim powiedział, że to ja z nim zerwałam, mimo, że NIGDY bym tego nie zrobiła.]]> Gdy tylko zaczęliśmy się spotykać był zupełnie inny, wrażliwy i bardzo uczuciowy, zraniony, wiele razy zdradzany. Byłam w pewnym stopniu dla niego wybawieniem, nie zdradzałam go nigdy, pozwalałam mu się kontrolować (sprawdzać tel itp), wspierałam go, pozwalałam wypłakiwać się i pocieszałam go zawsze. Po jakimś czasie poczuł, że jestem na każde jego zawołanie, na każde skinienie i że całkowicie mu się oddałam. Spędzaliśmy ze sobą całe dnie, ale z czasem, trochę ponad pół roku, zaczęłam czuć, że zanika ta jego wrażliwość, przestał być taki płaczliwy i stał się "bardziej wymagający", marudny i jęczący, nic mu nie pasowało, gdzie dotychczas całował mnie po stopach za to, że po prostu byłam. Po roku zaczął być nie do zniesienia, sprawiał, że po prostu zaczęłam czuć się źle, niedoceniana i całkowicie straciłam pewność siebie, stałam się szarą myszką, kontakty ze znajomymi zaczęły zanikać. Cały wolny czas spędzałam z nim. Aż w końcu zerwał ze mną przez sms. Poprosiłam go o spotkanie. Byłam całkowicie rozbita. Nawyzywał mnie od szmat itp. i nie chciał w ogóle ze mną rozmawiać. Powiedział, że jestem nikim, stać go na kogoś lepszego. Zerwał, bo stwierdził, że jestem irytująca i denerwuje go moje gadanie.
Byłam załamana. Po paru dniach pojechałam do przyjaciółki, do innego miasta. Zaczął pisać, przepraszać dzwonić. Pożyczył od kolegi pieniądze na benzynę i przyjechał do mnie cały zaryczany, zasmarkany, czerwony na twarzy. Cały się trząsł. Dziwiłam się jak dojechał. Przepraszał, smarkał, płakał i prosił bym do niego wróciła. Nie byłam pewna czy tego chce, ale ucieszyłam się widząc go i poczułam, że mu zależy. W końcu wróciłam do niego czułam, że źle robię. Było tak samo jak na początku, gdy zaczęliśmy się spotykać. Starał się, znowu był przewrażliwiony itp. Scenariusz identyczny. Z tym że wszystko zaszło dalej. Doszło do tego, że wrzeszczał na mnie i powtarzał, że jestem nienormalna, beznadziejna. Co raz częściej pisał, że nie wie czy chce ze mną być. Miałam/mam trudną sytuację rodzinną, ale nie wspierał mnie i nie zważając na nic, zerwał ze mną. Poprosiłam o spotkanie. Pytałam czy jest pewny. A on zaczął wrzeszczeć, że jestem beznadziejna, że nie chce ze mną być, nie widzi sensu, nie ma do czego wracać, nie ma to dla niego żadnej wartości i w ogóle już o mnie nie myśli, nie obchodzi go co się ze mną dzieje. Zasugerował, że "mam zapędy samobójcze i słusznie". Zmienił status na facebooku, polubiło to wiele jego koleżanek, a nawet jego siostra, z którą byłam w dobrych stosunkach i byłam pewna, że mnie lubi. Ma smutne opisy na gg. A ja... znalazłam pocieszyciela w jego dobrym koledze. Tylko się spotykamy i rozmawiamy, ale... zaczynam czuć, że dla niego to coś więcej. Oczywiście mój były o tym nie wie. Jestem totalnie zagubiona, bo wiem, że źle robię. Mimo, że niegdyś mój były ukradł dziewczynę temu koledze.
I co najważniejsze- co jeśli on jednak będzie chciał wrócić? Kocham go i zależy mi na nim, jest dla mnie naprawdę ważny, ale nie wiem, czy jest sens przeżywać to samo 3 raz...

---

Zapomniałam dodać, że od zerwania minęły dopiero 4 dni. Ale nie wiem jak sobie poradzić, nie mogę jeść, prawie w ogóle nie śpię, a dzisiaj wzięłam wolne, bo prostu nie mogłam wyjść z łóżka. Ponadto irytuje mnie fakt, że on wszystkim powiedział, że to ja z nim zerwałam, mimo, że NIGDY bym tego nie zrobiła.]]> http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1061 Tue, 15 May 2012 17:25:02 +0200 http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1061 Przestałem się uśmiechać, śmiać,Nie mam powodzenia u dziewczyn przez jąkanie oraz nie jestem atrakcyjny. Mam tylko jedną nadzieje, że to wszystko się poprawi na lepsze Czuję się jak wrak człowieka w aktualnej chwili Mam nadzieje że Bóg pomoże i nie tylko.]]> Przestałem się uśmiechać, śmiać,Nie mam powodzenia u dziewczyn przez jąkanie oraz nie jestem atrakcyjny. Mam tylko jedną nadzieje, że to wszystko się poprawi na lepsze Czuję się jak wrak człowieka w aktualnej chwili Mam nadzieje że Bóg pomoże i nie tylko.]]> http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1060 Tue, 15 May 2012 08:37:01 +0200 http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1060 Pisalam w poprzednim watku o problemach moich i mojego chlopaka... teraz sie stalo...przyszedl ten czas, ze po wspolnym mieszkaniu musialam sie spakowac i wyniesc...nigdy bym nie pomyslala ze do tego dojdzie...
Moj Kochany stwierdzil, iz to koniec... spakowalam manatki... poprosilam ojca o pomoc w przewiezieniu rzeczy.... Gdy sie pakowalam pytalam czy jest pewny swojej decyzji... caly czas mowil ze tak...ale ze tli w nim sie nadzieje , ze kiedys sie cos uda...ze sobie musi przemyslec...plakal...przytulal ... calowal... powiedzialam, ze nikt go nigdy bardziej nie pokocha ... odpowiedzial, ze on tez nie pokocha nikogo innego bardziej...przy zabraniu ostataniej torby powiedzial... ze nie jest pewien tego co robi...odeszlam... nastepnie zadzwonil do mojej mamy mowiac, ze ostatnio sie klocilismy, ze przeprasza za wszystko... moja mama odpowiedziala, ze z czasem ja zapomne, on zapomni...odpowiedzial'a moze bedzie lepiej'... to tak strasznie boli... niech mi ktos powie czy widzi jakis cien szansy na to ze jeszcze dla nas zaswieci slonce ? ]]> Pisalam w poprzednim watku o problemach moich i mojego chlopaka... teraz sie stalo...przyszedl ten czas, ze po wspolnym mieszkaniu musialam sie spakowac i wyniesc...nigdy bym nie pomyslala ze do tego dojdzie...
Moj Kochany stwierdzil, iz to koniec... spakowalam manatki... poprosilam ojca o pomoc w przewiezieniu rzeczy.... Gdy sie pakowalam pytalam czy jest pewny swojej decyzji... caly czas mowil ze tak...ale ze tli w nim sie nadzieje , ze kiedys sie cos uda...ze sobie musi przemyslec...plakal...przytulal ... calowal... powiedzialam, ze nikt go nigdy bardziej nie pokocha ... odpowiedzial, ze on tez nie pokocha nikogo innego bardziej...przy zabraniu ostataniej torby powiedzial... ze nie jest pewien tego co robi...odeszlam... nastepnie zadzwonil do mojej mamy mowiac, ze ostatnio sie klocilismy, ze przeprasza za wszystko... moja mama odpowiedziala, ze z czasem ja zapomne, on zapomni...odpowiedzial'a moze bedzie lepiej'... to tak strasznie boli... niech mi ktos powie czy widzi jakis cien szansy na to ze jeszcze dla nas zaswieci slonce ? ]]> http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1059 Mon, 14 May 2012 17:22:42 +0200 http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1059 proszę pomóżcie, mieszkamy 3 km od siebie, mamy mniej więcej wspólnych znajomych, niektórzy z nich też wymyślają na mnie bzdury,że się puszczam i wiele innych.MNIE TAKIE SŁOWA WYJĄTKOWO RANIĄ,JESTEM WRAŻLIWA(mam złe doświadczenia z dzieciństwa,ojciec często bił mamę). Nie wiem co robić,wybaczałam mu tyle rzeczy,ale gdy tylko nie odzywamy się kilka dni,usycham z tęsknoty.Jest mi zle,płaczę przez te wyzwiska.ostatnio nawet z jego numeru zadzwoniła dziewczyna i kazała mi się odczepić. On mówił,że byli gdzieś na wspólnym wyjezdzie. Ja wariuje,gdy to wszystko słucham. Biorę silne środki na depresję od mojej mamy,oczywiście podkradam. Bo czuje się jak wrak człowieka,błagam,pomóżcie...]]> proszę pomóżcie, mieszkamy 3 km od siebie, mamy mniej więcej wspólnych znajomych, niektórzy z nich też wymyślają na mnie bzdury,że się puszczam i wiele innych.MNIE TAKIE SŁOWA WYJĄTKOWO RANIĄ,JESTEM WRAŻLIWA(mam złe doświadczenia z dzieciństwa,ojciec często bił mamę). Nie wiem co robić,wybaczałam mu tyle rzeczy,ale gdy tylko nie odzywamy się kilka dni,usycham z tęsknoty.Jest mi zle,płaczę przez te wyzwiska.ostatnio nawet z jego numeru zadzwoniła dziewczyna i kazała mi się odczepić. On mówił,że byli gdzieś na wspólnym wyjezdzie. Ja wariuje,gdy to wszystko słucham. Biorę silne środki na depresję od mojej mamy,oczywiście podkradam. Bo czuje się jak wrak człowieka,błagam,pomóżcie...]]> http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1058 Mon, 14 May 2012 12:55:09 +0200 http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1058 Mam 19 lat. Od 1,5 miesiąca mam problem z wyjściem z domu. Zaczęło się od Egzaminu na prawo jazdy, w jego dzień czułem się bardzo źle odczuwałem ucisk w brzuchu, drgawki i doskwierała mi ostra biegunka, dodam że był do kolejny już egzamin więc znałem już sytuację i wiedziałem jakie emocje się wtedy odczuwa. Po egzaminie (oblanym po raz kolejny) wszystkie dolegliwości zniknęły od razu. Nie poszedłem już w ten dzień do szkoły i wróciłem do domu. Czasowo złożyło się to tak, że akurat następnego dnia zaczynały się święta wielkanocne. Wiadomo wielkanocne śniadanie, cała rodzina, miła atmosfera i te sprawy. Po śniadaniu zacząłem odczuwać ból brzucha i dostałem biegunki - zignorowałem to gdyż myślałem, że to zwykła reakcja na "ilość potraw na stole wielkanocnym". Po świętach trzeba było udać się do szkoły i tu zaczyna się mój problem. Wstałem rano bez najmniejszych objawów czegokolwiek. Wyszedłem z domu doszedłem do stacji i zaczęło się potworne burczenie w brzuchu, ucisk i uczucie jakbym za chwilę miał popuścić w majtki. Wróciłem do domu, koło godziny 11 objawy ustąpiły. Następnego dnia historia miała się identycznie więc postanowiłem udać się do lekarza ogólnego z podejrzeniem zwykłej grypy jelitowej przepisano mi 2 antybiotyki, miałem stosować jeden przez 5 dni a drugi do ustąpienia objawów. Preparaty pomogły tylko na biegunkę, reszta objawów pozostała. Po jakiś 3 dniach od odstawienia leków powróciła również biegunka. Zacząłem szukać czegoś innego, zacząłem myśleć i skojarzyłem to z silną reakcją na stres. Po rozmowie z matką na ten temat wszystko zaczęło składać się w całość. Moja mama jest osobą chorą na nerwicę, o której słyszałem że jest dziedziczna. Chcę jeszcze dodać, że zawsze potrafiłem radzić sobie ze stresem oraz to że objawy w dni wolne od szkoły to tylko poranna biegunka, zaś w dni powszednie jest ich znacznie szerszy wachlarz : biegunka ( co najmniej 2x od czasu wstania z łóżka do wyjścia z domu), ucisk w brzuchu, drgawki, lęk przed opuszczeniem domu. Moje pytanie brzmi : Jak mam wrócić do normalnego funkcjonowania ? Mam straszne zaległości w szkole a nie mogę ruszyć się z domu. Jestem już strasznie podłamany gdyż przez moją przypadłość cierpi również moja dziewczyna i rodzina Co chwilę tylko chce mi się płakać, nie mam już na nic siły.

Pozdrawiam x3non]]> Mam 19 lat. Od 1,5 miesiąca mam problem z wyjściem z domu. Zaczęło się od Egzaminu na prawo jazdy, w jego dzień czułem się bardzo źle odczuwałem ucisk w brzuchu, drgawki i doskwierała mi ostra biegunka, dodam że był do kolejny już egzamin więc znałem już sytuację i wiedziałem jakie emocje się wtedy odczuwa. Po egzaminie (oblanym po raz kolejny) wszystkie dolegliwości zniknęły od razu. Nie poszedłem już w ten dzień do szkoły i wróciłem do domu. Czasowo złożyło się to tak, że akurat następnego dnia zaczynały się święta wielkanocne. Wiadomo wielkanocne śniadanie, cała rodzina, miła atmosfera i te sprawy. Po śniadaniu zacząłem odczuwać ból brzucha i dostałem biegunki - zignorowałem to gdyż myślałem, że to zwykła reakcja na "ilość potraw na stole wielkanocnym". Po świętach trzeba było udać się do szkoły i tu zaczyna się mój problem. Wstałem rano bez najmniejszych objawów czegokolwiek. Wyszedłem z domu doszedłem do stacji i zaczęło się potworne burczenie w brzuchu, ucisk i uczucie jakbym za chwilę miał popuścić w majtki. Wróciłem do domu, koło godziny 11 objawy ustąpiły. Następnego dnia historia miała się identycznie więc postanowiłem udać się do lekarza ogólnego z podejrzeniem zwykłej grypy jelitowej przepisano mi 2 antybiotyki, miałem stosować jeden przez 5 dni a drugi do ustąpienia objawów. Preparaty pomogły tylko na biegunkę, reszta objawów pozostała. Po jakiś 3 dniach od odstawienia leków powróciła również biegunka. Zacząłem szukać czegoś innego, zacząłem myśleć i skojarzyłem to z silną reakcją na stres. Po rozmowie z matką na ten temat wszystko zaczęło składać się w całość. Moja mama jest osobą chorą na nerwicę, o której słyszałem że jest dziedziczna. Chcę jeszcze dodać, że zawsze potrafiłem radzić sobie ze stresem oraz to że objawy w dni wolne od szkoły to tylko poranna biegunka, zaś w dni powszednie jest ich znacznie szerszy wachlarz : biegunka ( co najmniej 2x od czasu wstania z łóżka do wyjścia z domu), ucisk w brzuchu, drgawki, lęk przed opuszczeniem domu. Moje pytanie brzmi : Jak mam wrócić do normalnego funkcjonowania ? Mam straszne zaległości w szkole a nie mogę ruszyć się z domu. Jestem już strasznie podłamany gdyż przez moją przypadłość cierpi również moja dziewczyna i rodzina Co chwilę tylko chce mi się płakać, nie mam już na nic siły.

Pozdrawiam x3non]]> http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1057 Sun, 13 May 2012 20:37:53 +0200 http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1057 Mam problem z była dziewczyną mojego chłopaka. Od kilku miesięcy, będzie już chyba nawet pół roku...
Poznałam mojego obecnego chłopaka w październiku, jak zamieszkaliśmy, to mój współlokator... Od początku bardzo dobrze nam się rozmawiało, spędzaliśmy razem bardzo dużo czasu, ale całkiem w 100% po koleżeńsku, w każdym razie na pewno z mojej strony. Nie przyszło mi do głowy co innego, miałam dużo swoich zajęć, spotykałam się też wtedy z kimś, a przede wszystkim przychodziła do nas ciągle jego była dziewczyna, chodziła z nami na imprezy i czułam, że on ciągle do niej należy. Zerwali we wrześniu, zaraz przed tym jak się poznaliśmy, byli razem 5 lat, mieszkali razem 2 lata... Więc znali się naprawdę dobrze. To ona go zostawiła, on to bardzo ciężko przeszedł, jak potem mi opowiadał, ale mimo wszystko nie okazywał jej tego, rozstali się przyjaźnie, uznali że się zapędzili, że zachowują się jak stare małżeństwo i to nie jest dobre. Chcieli rozstać się na jakiś czas i potem do siebie wrócić, ale zaznaczam, że to była tylko jej decyzja... Ich rozstanie wyglądało tak, że w październiku chodzili jeszcze za rękę, w listopadzie spali ze sobą i nawet całowali się przy mnie i znajomych na imprezie. Ona zawsze na mnie dziwnie patrzyła, strasznie świrowała mnie wzrokiem. To mi się wydało bardzo dziwne, ale byłam całkiem kimś nowym w ich towarzystwie, wszyscy moi współlokatorzy i ich znajomi znają się od podstawówki... Pewnego wieczoru w grudniu, gdy graliśmy razem na komputerze jak zwykli kumple, mój chłopak mnie pocałował. I wtedy wszystko się zmieniło. Byłam kompletnie zaskoczona. Zaczęłam na niego inaczej patrzeć. Ale ukrywaliśmy to. Ja spotykałam się wtedy z kimś, i najpierw chciałam to rozwiązać, no i była ona... Dzień po tym jak się pocałowaliśmy ona przyszła do niego na obiad, a ja musiałam wyjść i zostawić ich samych. Ona o niczym nie wiedziała a ja czułam się strasznie dziwnie tak ich zostawiając... Z czasem spędzaliśmy coraz więcej czasu razem, bardzo dużo rozmawialiśmy. Byłam w szoku, że tak dobrze nam się rozmawia, on zawsze mnie słuchał. Ale byliśmy w ukryciu. Zerwałam kontakt z tym chłopakiem, z którym się spotykałam, uznałam że to nie to, poza tym to byłoby nie w porządku. Ale on z nią nie. Do tego jak przychodziła to udawałam, że między nami nic nie ma. Nie chciałam nikogo ranić. Pamiętam, jak go kiedyś spytałam co by było gdybym go przy niej pocałowała, powiedział, że nie mogę tego zrobić, bo ją to zaboli.... Nie pomyślał wtedy jak ja się poczułam... Przez jakiś miesiąc czy dwa to tak trwało, wiedzieli o tym tylko nasi współlokatorzy. Czasem spaliśmy nawet w jednym łóżku (ale jedynie przytuleni) i to było naprawdę miłe, i jemu i mi waliły wtedy serca jak młot... Ona może się domyślała, nie wiem, ale przestała do nas przychodzić, widywali się za to ciągle na mieście, gdzieś na imprezach... Pewnego razu wrócili razem z imprezy o 4 rano i ona spała z nim w jego łóżku, tam gdzie ja spałam noc wcześniej... (bo niby nie miała autobusu......). To było okropne uczucie. Nie spałam jak przyszli bo też wróciłam późno i mnie zamurowało jak weszli, ale nie potrafiłam nic powiedzieć, powiedziałam jej "cześć" i udałam, że nic się nie dzieje. Poszłam do siebie, on przyszedł i powiedział, że to nie tak jak myślę, ale nie chciałam z nim rozmawiać i go wygoniłam... Straszna była myśl, że śpią w pokoju obok... Postanowiłam dać sobie z nim spokój, ale po 2 dniach powiedział mi że mnie przeprasza i że bardzo mu na mnie zależy, a ich już dawno nic nie łączy. Dałam mu wtedy ostatnią szansę, ale tak naprawdę dałam mu ich potem jeszcze wiele. Nadal nie wiem czy ona o wszystkim wie. Było wiele dziwnych sytuacji, np spędziliśmy razem całe Walentynki i ona do niego pisała cały dzień i dzwoniła wieczorem, bo nie wiedziała co się z nim dzieje i jak zadzwoniła żeby spytać co on robi to powiedział, że siedzi sam mimo że byłam obok... Wychodził z nią wciąż na imprezy, na które mnie nie zabierał, powiedział mi że ma złe towarzystwo i że bym się przeraziła, gdybym ich zobaczyła. Powiedział mi że się bardzo we mnie zakochał, w mojej osobowości i że jak jest ze mną to myśli, że tak naprawdę nigdy jej nie kochał. Widuje się z nią coraz rzadziej, spędzamy razem bardzo dużo czasu, ale ona ciągle nad nami wisi. I wybaczałam mu to wszystko, bo wiedziałam, że wiele ich łączy i nie oddałabym chwil, które spędziliśmy razem. Chce ze mną zamieszkać, wychodzimy razem z jego znajomymi, chodzimy za rękę, (ale nigdy ona nas razem nie widziała), jest dla mnie bardzo dobry, powiedział mi nawet, że byłabym fajną żoną. Teraz mi mówi, jeśli ma się z nią widzieć, ale to mi ciągle przeszkadza. Chyba przez to jego wcześniejsze zachowanie. Powiedział mi kiedyś, że nie mogę kazać mu wybierać ani zabronić mu się z nią spotykać, bo na zawsze już będą przyjaciółmi, mają wspólnych znajomych, on ma ciągle jej rzeczy itd I dosłownie każda, nawet w najlepszych naszych momentach, każda rozmowa na jej temat kończy się kłótnią. Widzę, że mu na mnie zależy, ja też go kocham, mimo to że czasem mnie ranił... Ale on nie potrafi się od niej uwolnić. Najgorsze jest to że ona wie, że jesteśmy blisko i wie że mi przeszkadza jak się z nim kontaktuje, ale wg niej zawsze będą dla siebie najbliższymi osobami. Co mam zrobić?]]> Mam problem z była dziewczyną mojego chłopaka. Od kilku miesięcy, będzie już chyba nawet pół roku...
Poznałam mojego obecnego chłopaka w październiku, jak zamieszkaliśmy, to mój współlokator... Od początku bardzo dobrze nam się rozmawiało, spędzaliśmy razem bardzo dużo czasu, ale całkiem w 100% po koleżeńsku, w każdym razie na pewno z mojej strony. Nie przyszło mi do głowy co innego, miałam dużo swoich zajęć, spotykałam się też wtedy z kimś, a przede wszystkim przychodziła do nas ciągle jego była dziewczyna, chodziła z nami na imprezy i czułam, że on ciągle do niej należy. Zerwali we wrześniu, zaraz przed tym jak się poznaliśmy, byli razem 5 lat, mieszkali razem 2 lata... Więc znali się naprawdę dobrze. To ona go zostawiła, on to bardzo ciężko przeszedł, jak potem mi opowiadał, ale mimo wszystko nie okazywał jej tego, rozstali się przyjaźnie, uznali że się zapędzili, że zachowują się jak stare małżeństwo i to nie jest dobre. Chcieli rozstać się na jakiś czas i potem do siebie wrócić, ale zaznaczam, że to była tylko jej decyzja... Ich rozstanie wyglądało tak, że w październiku chodzili jeszcze za rękę, w listopadzie spali ze sobą i nawet całowali się przy mnie i znajomych na imprezie. Ona zawsze na mnie dziwnie patrzyła, strasznie świrowała mnie wzrokiem. To mi się wydało bardzo dziwne, ale byłam całkiem kimś nowym w ich towarzystwie, wszyscy moi współlokatorzy i ich znajomi znają się od podstawówki... Pewnego wieczoru w grudniu, gdy graliśmy razem na komputerze jak zwykli kumple, mój chłopak mnie pocałował. I wtedy wszystko się zmieniło. Byłam kompletnie zaskoczona. Zaczęłam na niego inaczej patrzeć. Ale ukrywaliśmy to. Ja spotykałam się wtedy z kimś, i najpierw chciałam to rozwiązać, no i była ona... Dzień po tym jak się pocałowaliśmy ona przyszła do niego na obiad, a ja musiałam wyjść i zostawić ich samych. Ona o niczym nie wiedziała a ja czułam się strasznie dziwnie tak ich zostawiając... Z czasem spędzaliśmy coraz więcej czasu razem, bardzo dużo rozmawialiśmy. Byłam w szoku, że tak dobrze nam się rozmawia, on zawsze mnie słuchał. Ale byliśmy w ukryciu. Zerwałam kontakt z tym chłopakiem, z którym się spotykałam, uznałam że to nie to, poza tym to byłoby nie w porządku. Ale on z nią nie. Do tego jak przychodziła to udawałam, że między nami nic nie ma. Nie chciałam nikogo ranić. Pamiętam, jak go kiedyś spytałam co by było gdybym go przy niej pocałowała, powiedział, że nie mogę tego zrobić, bo ją to zaboli.... Nie pomyślał wtedy jak ja się poczułam... Przez jakiś miesiąc czy dwa to tak trwało, wiedzieli o tym tylko nasi współlokatorzy. Czasem spaliśmy nawet w jednym łóżku (ale jedynie przytuleni) i to było naprawdę miłe, i jemu i mi waliły wtedy serca jak młot... Ona może się domyślała, nie wiem, ale przestała do nas przychodzić, widywali się za to ciągle na mieście, gdzieś na imprezach... Pewnego razu wrócili razem z imprezy o 4 rano i ona spała z nim w jego łóżku, tam gdzie ja spałam noc wcześniej... (bo niby nie miała autobusu......). To było okropne uczucie. Nie spałam jak przyszli bo też wróciłam późno i mnie zamurowało jak weszli, ale nie potrafiłam nic powiedzieć, powiedziałam jej "cześć" i udałam, że nic się nie dzieje. Poszłam do siebie, on przyszedł i powiedział, że to nie tak jak myślę, ale nie chciałam z nim rozmawiać i go wygoniłam... Straszna była myśl, że śpią w pokoju obok... Postanowiłam dać sobie z nim spokój, ale po 2 dniach powiedział mi że mnie przeprasza i że bardzo mu na mnie zależy, a ich już dawno nic nie łączy. Dałam mu wtedy ostatnią szansę, ale tak naprawdę dałam mu ich potem jeszcze wiele. Nadal nie wiem czy ona o wszystkim wie. Było wiele dziwnych sytuacji, np spędziliśmy razem całe Walentynki i ona do niego pisała cały dzień i dzwoniła wieczorem, bo nie wiedziała co się z nim dzieje i jak zadzwoniła żeby spytać co on robi to powiedział, że siedzi sam mimo że byłam obok... Wychodził z nią wciąż na imprezy, na które mnie nie zabierał, powiedział mi że ma złe towarzystwo i że bym się przeraziła, gdybym ich zobaczyła. Powiedział mi że się bardzo we mnie zakochał, w mojej osobowości i że jak jest ze mną to myśli, że tak naprawdę nigdy jej nie kochał. Widuje się z nią coraz rzadziej, spędzamy razem bardzo dużo czasu, ale ona ciągle nad nami wisi. I wybaczałam mu to wszystko, bo wiedziałam, że wiele ich łączy i nie oddałabym chwil, które spędziliśmy razem. Chce ze mną zamieszkać, wychodzimy razem z jego znajomymi, chodzimy za rękę, (ale nigdy ona nas razem nie widziała), jest dla mnie bardzo dobry, powiedział mi nawet, że byłabym fajną żoną. Teraz mi mówi, jeśli ma się z nią widzieć, ale to mi ciągle przeszkadza. Chyba przez to jego wcześniejsze zachowanie. Powiedział mi kiedyś, że nie mogę kazać mu wybierać ani zabronić mu się z nią spotykać, bo na zawsze już będą przyjaciółmi, mają wspólnych znajomych, on ma ciągle jej rzeczy itd I dosłownie każda, nawet w najlepszych naszych momentach, każda rozmowa na jej temat kończy się kłótnią. Widzę, że mu na mnie zależy, ja też go kocham, mimo to że czasem mnie ranił... Ale on nie potrafi się od niej uwolnić. Najgorsze jest to że ona wie, że jesteśmy blisko i wie że mi przeszkadza jak się z nim kontaktuje, ale wg niej zawsze będą dla siebie najbliższymi osobami. Co mam zrobić?]]> http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1056 Sat, 12 May 2012 22:25:59 +0200 http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1056 http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1055 Sat, 12 May 2012 11:08:18 +0200 http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1055 Piszę do Was, bo chciałabym poprawić swoją samoocenę. Myślę, że to by rozwiązało moje wszystkie problemy, bo chyba to jest ich źródło.

Pochodzę z dosyć małego miasta. Jestem ładną dziewczyną, zgrabną i nie mam sobie nic do zarzucenia. Natomiast nie zawsze tak było. Kiedyś miałam kłopoty ze wzrokiem, miałam zeza, nie potrafiłam się ładnie ubierać, nosiłam aparat ortodontyczny, byłam dość nieśmiała, ale nigdy jakaś brzydka Dziś mam śliczne ząbki i zdrowiutkie oczy ale nadal jestem bardzo krytyczna wobec siebie. Jeśli pojawia się jakaś ładniejsza, pewniejsza siebie dziewczyna to ja się zamykam:/ naprawdę nie chce być nieskromna, ale mam powodzenia, a jednak gdzieś w mojej głowie zakorzeniło się jakieś głupie myślenie:/
Mam chłopaka. Pochodzi z baaardzo bogatej rodziny, ale to są bardzo mili ludzie! Jeździ super autem, stać go naprawdę na drogie, modne ciuchy. A ja.. pochodzę z przeciętnej rodziny radzimy sobie całkiem nieźle ja też staram się ubierać modnie i ładnie i nawet mi to wychodzi natomiast muszę bardziej kombinować ze wszystkim (jak każdy student) i nie stać mnie na to co tylko zechce. Nigdy mi to nie przeszkadzało, ale odkąd z nim jestem, czasem mi jest przykro chodzić z nim np na zakupy i jest mi wstyd przez to, bo ja mu chyba po prostu zazdroszczę to jest śmieszne, że ja mam kurtkę za 200zł a on za 1200 normalnie bym się cieszyła i nie chciała nic więcej, ale w porównaniu z nim czuję, że jestem jakby gorsza:/ jego znajomi bardzo patrzą na metki i dla nich najważniejsze jest kto z czego ma ciuchy. Z tego co wiem to nawet mnie chwalą za to jak się ubieram, ale czy to nie jest płytkie...? W swoim rodzinnym mieście miałam znajomych, którzy lubili mnie za to kim jestem, a nie za to czy mam firmowe buty... Wiem, że on mnie bardzo kocha i nie chce żebym tak się przy nim czuła (np na zakupach). On też dzięki temu co ma jest bardzo pewny siebie, lubi siebie i sam przyznaje, że nie ma problemów. to jest super, ale ja jestem trochę mniej super, że mi to sprawia przykrość:/ Jestem bardzo uśmiechniętą osobą i naprawdę lubię swoje życie i w ogóle ludzi, ale ten brak pewności siebie ewidentnie mi przeszkadza w tym szczęściu... Pomożecie?]]> Piszę do Was, bo chciałabym poprawić swoją samoocenę. Myślę, że to by rozwiązało moje wszystkie problemy, bo chyba to jest ich źródło.

Pochodzę z dosyć małego miasta. Jestem ładną dziewczyną, zgrabną i nie mam sobie nic do zarzucenia. Natomiast nie zawsze tak było. Kiedyś miałam kłopoty ze wzrokiem, miałam zeza, nie potrafiłam się ładnie ubierać, nosiłam aparat ortodontyczny, byłam dość nieśmiała, ale nigdy jakaś brzydka Dziś mam śliczne ząbki i zdrowiutkie oczy ale nadal jestem bardzo krytyczna wobec siebie. Jeśli pojawia się jakaś ładniejsza, pewniejsza siebie dziewczyna to ja się zamykam:/ naprawdę nie chce być nieskromna, ale mam powodzenia, a jednak gdzieś w mojej głowie zakorzeniło się jakieś głupie myślenie:/
Mam chłopaka. Pochodzi z baaardzo bogatej rodziny, ale to są bardzo mili ludzie! Jeździ super autem, stać go naprawdę na drogie, modne ciuchy. A ja.. pochodzę z przeciętnej rodziny radzimy sobie całkiem nieźle ja też staram się ubierać modnie i ładnie i nawet mi to wychodzi natomiast muszę bardziej kombinować ze wszystkim (jak każdy student) i nie stać mnie na to co tylko zechce. Nigdy mi to nie przeszkadzało, ale odkąd z nim jestem, czasem mi jest przykro chodzić z nim np na zakupy i jest mi wstyd przez to, bo ja mu chyba po prostu zazdroszczę to jest śmieszne, że ja mam kurtkę za 200zł a on za 1200 normalnie bym się cieszyła i nie chciała nic więcej, ale w porównaniu z nim czuję, że jestem jakby gorsza:/ jego znajomi bardzo patrzą na metki i dla nich najważniejsze jest kto z czego ma ciuchy. Z tego co wiem to nawet mnie chwalą za to jak się ubieram, ale czy to nie jest płytkie...? W swoim rodzinnym mieście miałam znajomych, którzy lubili mnie za to kim jestem, a nie za to czy mam firmowe buty... Wiem, że on mnie bardzo kocha i nie chce żebym tak się przy nim czuła (np na zakupach). On też dzięki temu co ma jest bardzo pewny siebie, lubi siebie i sam przyznaje, że nie ma problemów. to jest super, ale ja jestem trochę mniej super, że mi to sprawia przykrość:/ Jestem bardzo uśmiechniętą osobą i naprawdę lubię swoje życie i w ogóle ludzi, ale ten brak pewności siebie ewidentnie mi przeszkadza w tym szczęściu... Pomożecie?]]> http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1053 Fri, 11 May 2012 23:06:17 +0200 http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1053 Dodam że mąż na kursach mnie zdradzał, nie wiem czy były to fizyczne zdrady ale dla mnie sms, telefony czy całowanie się to zdrada.
Czuję się przytłoczona i zdominowana przez męża, w tej chwili nie mam pracy, co jeszcze bardziej pogłębia mój stan psychiczny. Chyba tylko dzieci trzymają mnie przy życiu. Czuję się opuszczona przez wszystkich, nie mam bliskiej osoby do której mogłabym się zwrócić, moi rodzice nie żyją. Czuję że jestem w rozsypce, a nie chcę aby tak było bo Kocham moje dzieci i chcę dla nich żyć.]]> Dodam że mąż na kursach mnie zdradzał, nie wiem czy były to fizyczne zdrady ale dla mnie sms, telefony czy całowanie się to zdrada.
Czuję się przytłoczona i zdominowana przez męża, w tej chwili nie mam pracy, co jeszcze bardziej pogłębia mój stan psychiczny. Chyba tylko dzieci trzymają mnie przy życiu. Czuję się opuszczona przez wszystkich, nie mam bliskiej osoby do której mogłabym się zwrócić, moi rodzice nie żyją. Czuję że jestem w rozsypce, a nie chcę aby tak było bo Kocham moje dzieci i chcę dla nich żyć.]]> http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1052 Thu, 10 May 2012 18:23:32 +0200 http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1052 http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1051 Tue, 08 May 2012 12:49:02 +0200 http://www.psychowsparcie.org/forum/showthread.php?tid=1051 Mój problem dotyczy mnie i mojego chłopaka. Otoz, jestesmy (czy raczej byliśmy) ze sobą 2 lata, a 2 miesiące temu zdecydowaliśmy się zamieszkać razem... To ja postanowiłam porzucić swoje dotychczasowe miejsce pobytu bez możliwości powrotu tam i zamieszkania w jego mieszkaniu. Zawsze wydawało mi się,że wiedziemy szczęśliwy związek, w którym bardzo się kochaliśmy... często słyszałam te zapewnienia o wspólniej przyszłości, dzieciach ( dla których mieliśmy nawet wybrane imiona),psach, kotach i pięknej wspólnej starości. Dwa tygodnie temu miała miejsce sytuacja, której się nie spodziewałam... Zapytalam 'kochales mnie kiedykolwiek?' - 'tak', 'a kochasz?' -"kocham", 'achcesz ze mna byc'-'nie wiem'... po tym zabralam kilka rzeczy i wynioslam sie do znajomej na tydzien, kolejny tydzien... tez minal w czekaniu na odpowiedz...powiedzial, ze chce czasu... w koncu przyjechal pewnego dnia i powiedzial, ze to koniec,zebysmy sie rozsali, zebysmy zosali kolega i kolezanka...powiedzial, ze jego decyzja jest spowodowana naszym lekkim niedopasowaniem charakterow... przez te 2 tygodnie nie bylo godziny (oprocz tych ktore przespalam) zebym o tym nie myslala... zastanowilam sie nad swoimi błędami...było ich mnóstwo...teraz dopiero zdaję sobie sprawę z tego co wyprawiałam... obrażałam się we wszystkich możliwych miejscach na ziemi,bardzo często,o głupoty robiłam awantury, często się pakowałam i wychodziłam z mieszkania a pozniej wracalam, chciałam zamknąc go w słoiku... dla mnie jego uwaga o tym, ze 'gdybyd sie tak nie obrazala bylabys idealna'.'jedyna rzecz ktora mi w tobie przeszkadza to obrazanie sie'...nigdy tego do siebie nie bralam...bo przeciez wszedzie sa klotnie(z tym, z ja je robilam bardzo czesto)...i to byl moj blad...bardzo tego zaluje,jestem gotowa calkowicie sie zmienic...powiedzialam mu to...odpowiedzial, ze po tylu zapewnieniach,ktore mu dawalam on jz nie wierzy(przysiegam,zawsze puszczalam to mimo uszu...teraz dopiero to widze). Bylam zmuszona wrocic do tego mieszkania, poniewaz tu pracuję...zapytalam czy kogos ma...odpowiedzial, ze nie... ZROBILAM COS STRASZNEGO I ZAJRZALAM DO TELEFONU...okazalo sie ze z kims rozmawia...zauwazylam jakies buziaczki, pisanie zdrobnialych imion(sms byl nadany dzien po zerwaniu ze mna)... powiedzialam mu to... powiedzial, ze raz sie z nia spotkal i ze to nie byla randka, ze stwierdziali ze to nie ma sensu, ze chcial z kims pogadac,ze to mnie ma w glowie a nie ja... bylam wsciekla...nastepnego dnia rano plakal i przepraszal ze byl beznadziejny...wyszlam bez slowa... po powrocie byl zupelnie inny... zapytalam dlaczego plakal 'odpowiedzial ze czuje ze mnie traci'...
rozmawialismy i stwierdzil, ze mozemy zaczac od naprawy relacji na stopie kolega-kolezanka... powiedzial, ze nie potrafi tak nagl sie zmienic... a ja ja sie boje... boje sie ze mimo moich staran...nic sie nie uda, ze to walka z wiatrakami... jest tak dziwnie... czasem podejdzie pocaluj w policzek,przytuli...ale ze potrzebuje czasu...
Proszę o pomoc... nie wiem co mam myslec, nie wiem co robić, żeby ratować ten związek...Kazdy mówi mi co innego... jednak znajomi to znajomi... a ja potzrebuje,żeby ktoś obiektywnie na to spojrzał i się wypowiedział... Bardzo go kocham, bardzo go potrzebuje...i chce walczyć... tylko nie wiem czy starczy mi siły... Pomocy...]]> Mój problem dotyczy mnie i mojego chłopaka. Otoz, jestesmy (czy raczej byliśmy) ze sobą 2 lata, a 2 miesiące temu zdecydowaliśmy się zamieszkać razem... To ja postanowiłam porzucić swoje dotychczasowe miejsce pobytu bez możliwości powrotu tam i zamieszkania w jego mieszkaniu. Zawsze wydawało mi się,że wiedziemy szczęśliwy związek, w którym bardzo się kochaliśmy... często słyszałam te zapewnienia o wspólniej przyszłości, dzieciach ( dla których mieliśmy nawet wybrane imiona),psach, kotach i pięknej wspólnej starości. Dwa tygodnie temu miała miejsce sytuacja, której się nie spodziewałam... Zapytalam 'kochales mnie kiedykolwiek?' - 'tak', 'a kochasz?' -"kocham", 'achcesz ze mna byc'-'nie wiem'... po tym zabralam kilka rzeczy i wynioslam sie do znajomej na tydzien, kolejny tydzien... tez minal w czekaniu na odpowiedz...powiedzial, ze chce czasu... w koncu przyjechal pewnego dnia i powiedzial, ze to koniec,zebysmy sie rozsali, zebysmy zosali kolega i kolezanka...powiedzial, ze jego decyzja jest spowodowana naszym lekkim niedopasowaniem charakterow... przez te 2 tygodnie nie bylo godziny (oprocz tych ktore przespalam) zebym o tym nie myslala... zastanowilam sie nad swoimi błędami...było ich mnóstwo...teraz dopiero zdaję sobie sprawę z tego co wyprawiałam... obrażałam się we wszystkich możliwych miejscach na ziemi,bardzo często,o głupoty robiłam awantury, często się pakowałam i wychodziłam z mieszkania a pozniej wracalam, chciałam zamknąc go w słoiku... dla mnie jego uwaga o tym, ze 'gdybyd sie tak nie obrazala bylabys idealna'.'jedyna rzecz ktora mi w tobie przeszkadza to obrazanie sie'...nigdy tego do siebie nie bralam...bo przeciez wszedzie sa klotnie(z tym, z ja je robilam bardzo czesto)...i to byl moj blad...bardzo tego zaluje,jestem gotowa calkowicie sie zmienic...powiedzialam mu to...odpowiedzial, ze po tylu zapewnieniach,ktore mu dawalam on jz nie wierzy(przysiegam,zawsze puszczalam to mimo uszu...teraz dopiero to widze). Bylam zmuszona wrocic do tego mieszkania, poniewaz tu pracuję...zapytalam czy kogos ma...odpowiedzial, ze nie... ZROBILAM COS STRASZNEGO I ZAJRZALAM DO TELEFONU...okazalo sie ze z kims rozmawia...zauwazylam jakies buziaczki, pisanie zdrobnialych imion(sms byl nadany dzien po zerwaniu ze mna)... powiedzialam mu to... powiedzial, ze raz sie z nia spotkal i ze to nie byla randka, ze stwierdziali ze to nie ma sensu, ze chcial z kims pogadac,ze to mnie ma w glowie a nie ja... bylam wsciekla...nastepnego dnia rano plakal i przepraszal ze byl beznadziejny...wyszlam bez slowa... po powrocie byl zupelnie inny... zapytalam dlaczego plakal 'odpowiedzial ze czuje ze mnie traci'...
rozmawialismy i stwierdzil, ze mozemy zaczac od naprawy relacji na stopie kolega-kolezanka... powiedzial, ze nie potrafi tak nagl sie zmienic... a ja ja sie boje... boje sie ze mimo moich staran...nic sie nie uda, ze to walka z wiatrakami... jest tak dziwnie... czasem podejdzie pocaluj w policzek,przytuli...ale ze potrzebuje czasu...
Proszę o pomoc... nie wiem co mam myslec, nie wiem co robić, żeby ratować ten związek...Kazdy mówi mi co innego... jednak znajomi to znajomi... a ja potzrebuje,żeby ktoś obiektywnie na to spojrzał i się wypowiedział... Bardzo go kocham, bardzo go potrzebuje...i chce walczyć... tylko nie wiem czy starczy mi siły... Pomocy...]]>